05 _ En kiu oni pretiĝas por foriri, kaj fine de kiu oni vere foriras.

Nenio pli estis por rediskuti.  Anta? tiu longa voja?o, amba? tra la vivo, kiun oni nomas geedzecon, Godfredo balda? ?irka?iros la mondon – tio kio kelkfoje estas pli kolrompa.  Sed li esperis reveni de tio tre elprovita, kaj foririnta kiel junulon, returne revenigi maturulon.  Li estus vidinta, observinta komparinta.  Lia scivolo estus kontentigita.  Restus nur al li restadi trankvile kaj fikshejme, por feli?e vivi en la geedza hejmo kiun nenia tenti?o ne plu inklinigos lin foriri.  ?u li malpravis a? pravis ?  ?u li kuris al kelka bona kaj solida leciono kies li profitus ?  Ni lasos al la estonteco la taskon respondi.

Unuvorte, Godfredo estis kontentega.

Fina, malserena, sen lasi ion eli?i, rezignaciis al tiu lernado.

La instruisto TOrteto, li, kutime tiom firma sur siaj kruroj, trejnitaj al ?iuj ekvilibroj de la danco, estis perdinta sian kutiman aplombon kaj provis vane retrovi ?in.  Li ?anceli?is e? sur la pargeto de sia ?ambro, kvaza? li jam estis sur la planko de kajuto skuita de la batoj de ruli?ado kaj de tangado.

Koncerne Vilhelmo V. Kolderupo, ekde la prenita decido, li estis i?inta silentema, ?efe kun sia nevo.  Liaj lipoj kunpremitaj, liaj okuloj duonka?itaj sub liaj palpebroj, indikis ke fiksa ideo instali?is en tiu kapo, kie kutime bolis la gravajn spekuladojn de komerco.

"Ha, vi volas voja?i, li fojfoje flustris, voja?i anstata? edzi?i, anstata? resti hejme, esti tute simple feli?a !...  Nu, vi voja?os !

La pretigoj estis tuj komencitaj.

Anta? ?io, la demando pri la vojplano devis esti levita, diskutita kaj finfine solvita.

?u Godfredo forirus suden, orienten a? okcidenten ?  Tio devis unue decidi?i.

Se li komencis per la sudaj kursoj, la kompanio "Panamo al Kalifornio kaj Brita Kolumbio", poste la kompanio "Paka?o Sudampton Rio ?anejro ", taskus al si veturi lin al E?ropo.

Se li prenis orienten, la granda Pacifika fervojo povis alkonduki lin post kelkaj tagoj en Novjorkon, kaj de tie, la linioj Kunard, Inman, Blanka-Stelo, Hamburgo-Ameriko a? la franca Transatlantiko alvenigus lin sur la marbordo de la malnova mondo.

Se li volis preni okcidenten, per la "Transoceana vapor?ipo Orepoko", estus facile al li atingi Melburnon, poste la Sueza terkolo, per la vapor?ipoj de la "Duoninsula & Orienta Ko".

La transportrimedoj ne mankis, kaj, danke al ilia matematika interakordo, la mondo?irka?iro estas nur simpla turistpromenado.

Sed ne estas tiel ke devis voja?i la nevon-heredanton de la nababo de Frisko.

Ne !  Vilhelmo V. Kolderupo posedis pro la bezonoj de sia komerco, iun kompletan vel- kaj vapor-?iparon.  Li do decidis ke iu el siaj ?ipoj estus "metita sub la dispono de la juna Godfredo Morgan", kvaza? temis pri sangoprinco voja?anta por sia plezuro – per elspezoj de la regatoj de sia patro.

La? siaj ordonoj, la Revo, solida vapor?ipo de sescent tunoj kaj kun forto de ducent ?evalpovoj, tuj estis rigata.  ?i devis esti estrita de la kapitano Turkoto, marveterano, kiu jam kuris tra ?iuj oceanoj ?e ?iuj latitudoj.  Bona kaj a?daca maristo, tiu kutimi?into al tornadoj, tajfunoj kaj ciklonoj, jam nombris kvardek jarojn de navigado sur kvindek jaroj de a?o.  Sin kapeigi kaj alfronti la uraganon estis nur ludo por tiu ?i "matroso", kiu neniam estis elprovita krom de "ter-malsano", tio estas kiam li ankrumis.  Tial, pro tiu ekzisto sen?ese skuita sur la ferdeko de iu ?ipo, li gardis la kutimon ?iam balanci?i dekstren, maldekstren, anta?en, malanta?en : li havis la tikon de tangado kaj de ruli?ado.

Iu vickapitano, iu mekanikisto, kvar hejtistoj, dek du matrosoj, entute dek ok viroj, devis formi la ?ipanaron de la Revo kiu, se ?i kontenti?is trankvile fari siajn ok mejlojn hore, posedis ne malpli da bonegaj navigaj kvalitoj.  Ke ?i ne havis sufi?e da rapido por trapasi la ondegon kiam la maro estis malkvieta, estu !  sed anka? la ondego ne trapasis sur ?i, avanta?o kiu bone kompensas la nesufi?econ de la irado, ?efe kiam oni ne estas alie ur?igita.  Cetere, la Revo estis rigita kiel goeleto, kaj per favora vento, kun siaj kvincent kvadrataj jardoj da velaro, ?i ?iam povis helpi al sia vaporo.

Tamen necesus ne kredi ke la voja?o de la Revo devus nur esti plezurvoja?o.  Vilhelmo V. Kolderupo estis tro praktikema viro por ne peni por utiligi veturon de dekkvin a? dekses mil mejloj tra ?iuj maroj de la terglobo.  Lia ?ipo devis sendube foriri sen kargo, sed estis facile al ?i teni sin en bonaj kondi?ojn de floskapablo, plenigante kun akvo siajn "balastakvujojn", kiu povintus mergi ?in ?isrande de la ferdeko en la kazo ke tio estintus necesa.  Tial, la Revo  intencis kargi survoje kaj viziti la diversajn kontorojn de la ri?a negocisto.  Li tiel veturus de iu komercloko al alia.  Ne timu, la kapitano Turkoto ne estus embarasita peti siajn voja?kostojn !  La kaprico de Godfredo Morgan ne kostus unu dolaron al la onkla kaso !  Tiamaniere oni agas en la bonaj komercejoj.

?io tio estis decidita en longaj interparoladoj, tre sekretaj, kiujn Vilhelmo V. Kolderupo kaj la kapitano Turkoto havis kune.  Sed ?ajnas ke la aran?o de tiu afero, tamen tiom simpla, ne iris glate, ?ar la kapitano bezonis fari multnombrajn vizitojn ?e la kabineto de la negocisto.  Kiam li eliris el ?i, pli akrasentaj homoj ol la kutimuloj de la hotelo estus rimarkantaj ke li havis neordinaran mienon, ke liaj haroj estis hirtaj kiel ta?zitaj de ventego, kvaza? li malkombis ilin per nervoza mano, ke lia tuta persono, fine ruli?is kaj tangis pli kolereme ol kutime.  Oni povis anka? a?di strangajn ekkriojn kiuj pruvis ke la kunvenoj ne okazis sen tumulto.  Estas ke la kapitano Turkoto kun sia verdiremo, tute bone kapablis alfronti al Vilhelmo V. Kolderupo kiu lin sufi?e ?atis kaj estimis por permesi al li kontra?diri lin.

Fine, ?ajnas, ?io glati?is.  Kiu submeti?is, ?u Vilhelmo V. Kolderupo ?u Turkoto ?  Mi ne ankora? kura?us decidi?i, ne konante la temon mem de iliaj diskutoj.  Tamen mi plivole vetus por la kapitano.

?iaokaze, post ok tagoj de interparoladoj, la negocisto kaj la maristo ?ajnis esti en akordo; sed Turkoto ne ?esis grumbli inter siaj dentoj :

"Ke la kvincent mil diabloj de la ?tormovesto dronigu min al fundo de la ekvatora kalmo, se mi iam atendintus fari tian taskon, mi, Turkoto !"

Tamen la ?ipekipado de la Revo rapide progresis, kaj ?ia kapitano neglektis nenion por ke ?i kapablis ?ipiri tuj de la unua dekkvino de junio.  Oni metis ?in en la ?ipriparejo, kaj ?ia kareno, zorge refarbita kun minio, kontrastis per ?ia akra ru?o kontra? la nigro de ?iaj superakvaj partoj.

Multaj ?ipoj el ?iuj specoj kaj ?iuj naciecoj venas en la haveno de San-Francisko.  Tial, ekde multaj jaroj, la kajoj de la urbo, regule konstruitaj sur la marbordo, ne povis sufi?i por la en- kaj el-?ipigo de la varoj, se la in?enieroj ne sukcesis starigi plurajn artefaritajn kajojn.  Fostoj el ru?a abio estis enpu?itaj en la akvoj, kelkaj kvadrataj mejloj da planko kovris ilin per lar?aj platformoj.  Estis tiom prenita de la golfeto, sed la golfeto estas vasta.  Oni havis tiel verajn varfojn de mal?ar?ado, kovritajn de gruoj kaj paka?oj, apud kiuj vapor?ipoj de la du oceanoj, tiuj de Kaliforniaj riveregoj, klipero de ?iuj landoj, tramp?ipoj de Usonaj marbordoj, povis loki sin flanken en perfekta ordo, sen kolizii unu la aliajn.

Estis ?e unu el tiuj artefaritaj kajoj, fine de la strato Varf-Misio, ke estis firme alligita la Revon, post ?ia trapasado ?e la baseno de karenriparado.

Nenio estis neglektita por ke la vapor?ipo, atribuita al voja?o de Godfredo, povas navigi en la plej bonaj kondi?oj.  Provizoj, ta?garan?oj, ?io estis zorgeme preparita.  La rigo estis en perfekta stato, la kaldronego elprovita, la ma?ino de helico bonega.  Oni e? en?ipigis pro la bezonoj de la ?ipo kaj facileco de la komunikado kun la tero, iun vapor?alupon, rapida kaj nesubmergebla, kiu devis fari grandajn servojn dum la navigado.

Fine, mallonge, ?io estis preta je la dato de la 10a de junio.  Restis nur surmari?i.  La ?ipanoj en?ipigitaj de la Kapitano Turkoto por la velmanovroj a? la regado de la ma?ino, konsistigis elektindan skipon, kaj estintus malfacile trovi iun pli bonan surloke.  Vera stoko da vivantaj bestoj, agutioj, ?afoj, kaprinoj, kokoj kaj kokinoj, ktp, parkitaj en la interferdeko ; plie, la bezonoj de la materiala vivo trovi?is certigataj de pluraj kestoj de ladskatoloj el la plej bonaj markoj.

Pri la vojplano kiun devis sekvi la Revo, estis ver?ajne la temo de la longaj prelegoj kiujn Vilhelmo V. Kolderupo kaj sia kapitano havis kune.  ?io kio oni sciis, estis ke la unua indikita ?iphaltejo devis esti A?klando, ?efurbo de Nov-Zelando - krom en la okazo se la manko da karbo, necesigita pro la plida?rigo de kontra?aj ventoj, devigus reprovizi sin, a? al unu el insularoj de Pacifiko, a? al unu el la ?inaj havenoj.

?iu ?i detalo, cetere, malmulte gravis al Godfredo ekkiam li foriris trans la maron, kaj tute ne al Torteto, kies la konfuzita menso trogravigis tagon post tago la navigadajn eblecojn.

Estis ankora? nur unu formala?o por plenumi : la formala?o de la fotografioj.

Fian?o ne dece povas foriri por longa voja?o ?irka? la mondo sen kunpreni la bildon de tiu kiu li amas, kaj inverse, sen lasi al ?i la sian.

Godfredo, en turista kostumo, do ?etis sin en la manojn de Stefenson kaj Ko, fotistoj de la Strato Montgomerio, kaj Fina, en sia urba tualeto, anka? konfidis al la suno la taskon fiksi siajn ?armajn trajtojn, sed iom mal?ojajn, sur la plakon de la lertaj operatoroj.

Estus ankora? maniero voja?i kune.  La portreto de Fina havis sian lokon tute adekvatan en la kajuto de Godfredo; tiu de Godfredo, en la dormo?ambro de la fra?lino.

Koncerne TOrteto, kiu ne estis fian?o kaj tute ne son?is esti tiu, oni tamen ju?is ta?ga konfidi lian bildon al sentivigita papero.  Sed, kio ajn estis la talento de la fotistoj, ili ne kapablis ricevi kontentigan kopion.  La nepreciza kli?o ?iam estis nur konfuza nebulo en kiu neeblintus rekoni la faman instruiston de dancado kaj sinteno.

Estas ke la kliento ne kapablis sin reteni de movi?o - malgra? la rekomendo uzata en ?iuj atelieroj dedi?itaj al tiaj operacioj.

Oni provis aliajn rimedojn pli rapidajn de ekfotoj.  Neeble.  TOrteto jam anticipe tangadis kaj ruli?adis tute kiel la kapitano de la Revo.

Ni devis fordecidi konservi la trajtojn de tiu rimarkinda viro.  Neriparebla malfeli?o por la estonteco, se – sed ni forigu tiun penson ! - se, kredante foriri nur al la malnova mondo, TOrteto forirus al tiu alia mondo el kiu oni ne revenas.  La 9an de junio, ni estis pretaj. La Revo devis nur ekveli.  ?iaj paperoj, ?ar?atesto, ?arto, poliso, estis la? regulo, kaj du tagojn anta?e, la agento de la firmao Kolderupo sendis la lastajn subskribojn.

Tiun tagon, granda adia?a matenman?o estis donita en la hotelo de la strato Montgomerio.  Oni trinkis je la feli?a voja?o de Godfredo kaj je lia rapida reveno.

Godfredo ne ?esis esti sufi?e kortu?ita, kaj li tute ne provis ka?i tion.  Fina montris sin pli firma ol li.  Koncerne TOrteto, li fordrinkis siajn anta?timojn en kelkaj pokaloj da ?ampano, kies la influo da?ris ?is la forira momento.  Li e? preska? forgesis sian po?violonon kiu estis alportita al li ?us kiam oni malligis la lig?nurojn de la Revo.

La lastaj adia?oj estis donitaj sur?ipe, la lastaj manpremoj inter?an?i?is sur la pobferdeko; poste la ma?ino donis kelkajn rotaciojn de la helico, kiuj debordigis la vapor?ipon.

- Adia? !  Fina.

- Adia? !  Godfredo.

- Ke la ?ielo gvidas vin !  diris la onklo.

- Kaj ?efe, ke ?i revenigos nin !  flustris la instruisto TOrteto.

- Kaj neniam forgesu, Godfredo, aldonis Vilhelmo V. Kolderupo, la devizon kiun la Revo surhavas ?e ?ia tabulo de malanta?o :

La kura?o prave estas efika.

- Neniam onklo Vil?jo !  Adia?, Fina !

- Adia? !  Godfredo.

La vapor?ipo malproksimi?is, la po?tukoj svingi?is tiel longe ?is ili restis videblaj de la kajo, e? iom plue.

Balda? tiu ?i golfeto de San-Francisko, la plej vasta de la mondo, estis transirita, la Revo transpasis la mallar?an markolo de Golden-Gate(1), poste ?i tran?is per sia steveno, la akvojn de Pacifiko : estis kvaza? tiu "Ora-Pordego" ?us refermis sur ?i.

(1) Esperante "Ora-Pordego".

No ratings yet - be the first to rate this.

Add a comment

Last edited: 31/05/2017